Miejsce: Teatr im. S. Jaracza Scena Kameralna
Adres: ul. 1 Maja 4
Termin: 2026-10-16 19:00

"Jeśli zastanawiacie się, czy powinniście iść do psychiatry, to prawdopodobnie powinniście." — Emilia Dłużewska

Jak głośno możesz śmiać się ze swojego smutku, nie martwiąc przy tym bliskich? Jak płakać, by nikt się o tym nie dowiedział? Gdzie ukryć smarki albo siebie przed pełnym litości wzrokiem innych? A może twój stan, to tylko potrzeba uwagi, albo zamiłowanie do dramatyzmu?

„Jak płakać w miejscach publicznych” to spektakl oparty na głośnej książce Emilii Dłużewskiej, która w zabawny (i tym bardziej przejmujący sposób) rozprawia się z tematem depresji. W pełnej dystansu, ciepła i zaskakujących metafor opowieści twórczynie spektaklu przyglądają się myślom osoby pogrążonej w smutku, jej spektakularnym wzlotom i jeszcze mocniejszym upadkom.

Przeczytaj recenzje

Rezydencja artystyczna odbyła się w ramach programu Przestrzenie Sztuki Teatr. Program jest finansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego i realizowany przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego oraz współfinansowany przez Samorząd Województwa Warmińsko-Mazurskiego.

Realizatorzy

autorka: Emilia Dłużewska

choreografia: Daniel Leżoń

adaptacja, dramaturgia: Daria Sobik

korepetycje wokalne: Małgorzata Wawruk

reżyseria: Pamela Leończyk

asystentka reżyserki: Agata Zielińska

scenografia, kostiumy: Magdalena Mucha

inspicjentka: Grażyna Czarkowska

muzyka: Magdalena Sowul

Obsada

Barbara Prokopowicz

E

Agata Zielińska

MI

Marzena Bergmann

LIA

Materiały video

Recenzje

Recenzje

Trzy aktorki pokażą, jak płakać w miejscach publicznych

Przemysław Gulda: Czemu warto tworzyć spektakle o depresji i, szerzej, mówić na różne sposoby o depresji? Pamela Leończyk: Wydaje mi się, że warto, ponieważ ten temat budzi wciąż wiele emocji i może być w niektórych grupach tabuizowany.

Gazeta Wyborcza — Przemysław Gulda

Recenzje

Czasem się przegrywa

Potrzebujesz ukojenia, wyciszenia, uspokojenia, a może nawet przytulenia? Ten spektakl da ci to wszystko. I jeszcze więcej. Jeśli komuś teatr kojarzy się z miejscem, gdzie padają trudne słowa, wypowiadane mocnym głosem, na scenie dziejesię dużo i głośno, a aktorzy i aktorki próbują wyciągnąć publiczność z foteli i włączyć ją w przebieg spektaklu ten spektakl jest na drugim biegunie.

Gazeta Wyborcza — Przemysław Gulda

Recenzje

“Troszkę mnie Leończyk poskładała tym swoim przedstawieniem”

Pamela Leończyk odpowiedzialna za reżyserię tej cute and pettite formy wygrywa całość na wyciszeniu. Nie uświadczymy tutaj dramatycznych i ogromnych wybuchów emocji. Forma zostaje poświęcona na rzecz prostego pokazania zwyczajnych zmagań z codziennością i tego, jak wyjątkowo przygniatające mogą być proste czynności dla kogoś zmagającego się z depresją.

Teatralna Kicia — Kamil Pycia