Tytuł mówi wszystko. Dziś dzielimy się najpiękniejszymi muzycznymi opowieściami o miłości – melodiami, które mówią to, czego słowa nie potrafią. Bez budowania narracji, bez scenografii – tylko muzyka. Taka, która – jak każda pieść o miłości – sprawia, że chcemy chwycić kogoś za rękę, poczuć bicie jego serca i trwać przez chwilę tylko we dwoje. To wieczór przypomnienia, dlaczego kompozytorzy od zawsze wracali do tematu miłości, bo niektóre uczucia są zbyt silne, by pomieściły je słowa. Tylko muzyka może je unieść.
Wykonawcy:
- Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Warmińsko-Mazurskiej
- Alexandr Iradyan – dyrygent
- Svetlana Andreeva – fortepian
Program:
- Feliks Nowowiejski – poemat symfoniczny Śmierć Ellenai op. 32
- Siergiej Rachmaninov – II Koncert fortepianowy c-moll op. 18
- Sergiej Prokofiev – II suita z baletu Romeo i Julia op. 64
Słowo o muzyce: Janusz Ciepliński
„I dziwił się Anhelli, że była spokojną o przyszłość, popełniwszy niegdyś zbrodnię wielką, a nawet krwią mając zmazane ręce.
I dziwił się, że skarga jej była maleńka i skarżąca się jak płacz niewinnej dzieciny, kiedy zazdrościła ptakom skrzydeł niebieskich, widząc jak rybitwy białe wędrują ku słońcu złotemu i toną w promieniach”*.
— taka właśnie była Ellenai, pokutnica, towarzyszka przemierzającego Sybir zesłańca Anhellego. W poemacie Juliusza Słowackiego pojawia się ona pod koniec, zaledwie na kilka wersów. Dla głównego bohatera jest ona uśmiechem losu, umiłowaną siostrą zesłaną przez Najwyższego. Jej śmierć sprawia, że Anhelli pogrąża się w głębokim cierpieniu. Czy można zobaczyć ten rozdzierający moment? Tak…
