„Dom wariatów” – komedia, w której nikt nie jest normalny... i właśnie o to chodzi!
Są miejsca, gdzie trudno zachować zdrowy rozsądek.
A są też takie, gdzie zdrowy rozsądek nigdy nawet się nie pojawił.
„Dom wariatów” to szalona komedia pomyłek, pełna zwariowanych bohaterów, błyskotliwych dialogów i sytuacji, które z każdą minutą wymykają się spod kontroli. To spektakl, po którym trudno stwierdzić, kto jest pacjentem, kto terapeutą i kto tak naprawdę powinien się martwić o swoje zdrowie psychiczne.
Nadia postanawia zacząć od nowa. Nowe imię, nowa praca, nowy rozdział. Od dziś jest Narcyzą i ma nadzieję, że los wreszcie się do niej uśmiechnie.
Nowe miejsce pracy wydaje się obiecujące. Problem w tym, że trafia do domu Weroniki i Krzysztofa – małżeństwa psychiatry i psychologa, którzy sami mogliby być bohaterami niejednej terapii.
Tutaj nikt nie mówi całej prawdy.
Każdy coś ukrywa.
A kolejne tajemnice pojawiają się szybciej niż odpowiedzi.
Kochanek wpada na męża.
Mąż ukrywa kochankę.
Pacjent przestaje być pacjentem.
A Narcyza coraz częściej zastanawia się, czy nadal wykonuje swoje obowiązki, czy już uczestniczy w grupowej terapii dla zagubionych życiowo.
Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy wychodzi na jaw, że Narcyzę i Krzysztofa łączy wyjątkowo burzliwa przeszłość.
Od tego momentu wszystko przyspiesza.
Jedni udają chorych.
Inni udają zdrowych.
Ktoś słyszy głosy.
Ktoś widzi rzeczy, których nie ma.
A publiczność otrzymuje prawdziwy maraton śmiechu.
„Dom wariatów” to spektakl pełen nieoczekiwanych zwrotów akcji, absurdalnych sytuacji i humoru, który nie pozwala złapać oddechu.
To także kontynuacja losów uwielbianej Nadii, znanej widzom z przebojowych komedii „Boeing Boeing” i „Pomoc domowa”.
Jedno jest pewne – tam, gdzie pojawia się pomoc domowa, spokój nie ma żadnych szans.
Autor: Bartosz Wierzbięta
Reżyseria: Wojciech Błach
Kostiumy: Józefina Loy
Asystent reżysera: Filip Bielowski
Jeśli myślisz, że Twoja rodzina bywa skomplikowana, poczekaj, aż poznasz mieszkańców tego domu.
W „Domu wariatów” każdy ma sekret, każdy gra jakąś rolę, a granica między normalnością a szaleństwem znika już po kilku minutach.
I właśnie dlatego jest tak zabawnie.